بحران امپراطوری در اواخر قرن هجدهم، منجر به واگرایی عمیق و کنایه‌آمیزی میان فرهنگ‌های سیاسی بریتانیا و آمریکا شد. بریتانیای کبیر با پادشاهان و ملکه‌های خود، نظام سیاسی ویگ را که میهن‌پرستان علیه آن شوریدند، تقویت کرد و در نهایت قدرت سیاسی مطلق و عنان‌گسیخته را در یک مجلس قانون‌گذاری واحد که منتخب مردم بود، قرار داد. جمهوری جدید آمریکا، در مقابل، به تکامل و بهبود یک نظام سیاسی به‌وضوح سلطنت‌طلبانه پرداخت و به مقام اجرایی عالی خود همان اختیاراتی را اعطا می‌کرد که چارلز اول علیه قهرمانان بزرگ ویگ در قرن هفدهم از آن دفاع می‌نمود. در یک‌سوی اقیانوس اطلس