|      شرارت چیز عجیب‌وغریبی نیست، پدیده‌ای آشنا و گاهی حتی پیش‌پاافتاده است. اما، به عقیدۀ لارس اسوندسن، ما زبانی را که بتوانیم به‌واسطۀ آن دربارۀ شر بگوییم و بشنویم از دست داده‌ایم. اغلب آن را مفهومی غریب و موهوم می‌بینیم، یادگاری از گذشته‌های دور و جوامع نامتمدن که هیچ ارتباطی به واقعیت‌های زندگی پیچیدۀ امروز ما ندارد. اما شر مسئله‌ای اخلاقی‌ است که همیشه عملاً با آن درگیریم: همه، به‌عمد یا ناآگاهانه، هم قربانی شرارت می‌شویم و هم مرتکب آن.